زمینه و هدف: علیرغم تغییر دیدگاه فراگیری که در بسیاری از کشورها نسبت به نقش و قابلیت های بیمارستانها جهت تبدیل شدن به ساختارهای ارتقا دهنده سلامت رخ داده، درکشور ما هیچ ساختار و الگوی تعریف شده ای برای ارائه خدمات پیشگیری و ارتقاء سلامت در بیمارستانها وجود ندارد. هدف این مطالعه طراحی الگویی است که بر اساس آن بتوان گامهای هماهنگی در زمینه ارائه خدمات پیشگیری و مدیریت موثر بیماریها و عوامل خطر در سطوح بیمارستانی برداشت.مواد و روشها: در این مطالعه کاربردی ابتدا به منظور تعیین اجزا و ابعاد الگو از روش کیفی استفاده شد، در این مرحله 20 مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام پذیرفت و داده ها به روش تحلیل محتوا آنالیز شد، سپس بر اساس مفاهیم استخراج شده از مصاحبه ها، پرسش نامه ای طراحی شد و برای 70 نفر از صاحبنظران ارسال گردید. در مرحله بعد با استفاده از مؤلفه ها و شاخص های حاصل از مرحله دوم پژوهش و تلفیق آنها با تجربیات تعدادی از بیمارستانهای ارائه دهنده خدمات پیشگیری و ارتقاء سلامت در کشورهای منتخب الگوی اولیه طراحی شد و طی دو مرحله دلفی، الگوی مذکور نهایی شد.یافته ها: نتایج حاصل از این پژوهش، استخراج مولفه ها و شاخص هایی نظیر جایگاه خدمات پیشگیری بالینی در بیمارستان، نیروی انسانی، منابع اطلاعاتی، نظام پرداخت و تعرفه، نحوه هماهنگی بین بخشی، پذیرش و پیگیری بیماران بود. مقبولیت علمی الگوی طراحی شده بر اساس نظر صاحبنظران در حد "بسیار زیاد" و قابلیت اجرای آن در حد "متوسط" برآورد شد.نتیجه گیری: ارائه خدمات پیشگیری بالینی دورنمای بیمارستانهای آینده می باشد. مهمترین الزامات پیاده سازی این خدمات در کشور ما، تعریف بسته های خدمتی، طراحی ساختار لازم و تربیت نیروی انسانی آموزش دیده در این حیطه می باشد.

تشکیل معاونت پیشگیری در بیمه سلامت ایران از حدود دو سال قبل فرصت طلایی برای پیشبرد خدمات شش گانه پیشگیری را در ایران فراهم کرده است؛ چرا که بر اساس بند چ ماده 73 قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران (1407-1403)، سازمان های بیمه گر پایه سلامت مکلف شده اند در طول اجرای برنامه، حداقل پنج درصد از اعتبارات مصوب سالانه خود را در خدمات پیشگیری هزینه نمایند. در طب پیشگیری و بهداشت عمومی، خدمات پیشگیری به شش نوع تقسیم می شوند. در این یادداشت هر کدام از انواع شش گانه پیشگیری به طور فشرده تعریف و برنامه های پیشنهادی به معاونت محترم پیشگیری بیمه سلامت ایران برای پیشبرد هر کدام از انواع خدمات پیشگیری ارایه خواهد شد. برای تحقق این برنامه ها ضروری است معاونت پیشگیری بیمه سلامت یک سیستم حمایت بیمه ای از خدمات پیشگیری شش گانه در شورای عالی بیمه با مشارکت همه بیمه ها، معاونت بهداشتی و معاونت درمان وزارت بهداشت با استفاده از تفکر سیستم ها/ علم سیستم ها و با هدف حمایت از برنامه های جاری مراکز خدمات جامع سلامت و خانه های بهداشت طراحی نماید. در اینجا انواع شش گانه خدمات پیشگیری و برنامه های پیشنهادی در مورد هر کدام از آنها بیان می شود: پیشگیری نوع آغازین (Primal Prevention): عبارتست از پیشگیری از بیماری های روانی و جسمی در نسل آینده از طریق مراقبت های پیش از فرزندآوری تا پایان دو سالگی کودک مثلا تلاش مادر برای پیشگیری از مواجهه یافتن جنین با دود سیگار در دوران بارداری. برنامه های آموزشی "هزار روز طلایی"(1) برای والدین کودکان زیر دو سال و زنان باردار که توسط دکتر نوذر نخعی استاد پزشکی اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی کرمان و با همکاری معاونت پیشگیری بیمه سلامت ارائه می شود از مصادیق پیشگیری نوع آغازین می باشد. اما باید توجه داشت که برای پیشگیری آغازین ریشه ای از بیماری های روانی و جسمی نسل آینده باید مراقبت های پیش از بارداری را بهبود بخشید. متاسفانه برنامه مراقبت های پیش از بارداری در خانه های بهداشت روستایی توسط بهورزان و در مراکز خدمات جامع سلامت شهری توسط مراقبین سلامت سه مشکل اساسی دارد. اولا پوشش این مراقبت ها به ویژه در مناطق شهری بسیار پایین است. ثانیا این مراقبت ها زوج محور نیست و فقط از زنان مراقبت به عمل می آید در صورتی که در مراقبت های پیش از بارداری باید زن و شوهری که قصد بارداری دارند با هم به خانه بهداشت یا مراکز خدمات جامع سلامت مراجعه و مراقبت شوند. ثالثا در برنامه مراقبت های پیش از بارداری ایران به بعد سوم سلامت یعنی سلامت اجتماعی توجه اندکی شده است در حالی که ابعاد مختلف سلامت اجتماعی مانند امنیت غذایی و استرس های اجتماعی والدین نقش مهمی در سلامت جنین و کودک زیر دو سال دارد. به معاونت پیشگیری بیمه سلامت پیشنهاد می گردد برای افزایش پوشش مراقبت های پیش از بارداری از فرصت "مراقبت های حین ازدواج" استفاده نماید. اهمیت مراقبت های پیش از بارداری را می توان به زوجین مراجعه کننده برای دریافت مراقبت های حین ازدواج توضیح داده و پیامک های کوتاه یادآوری برای زوجین پس از ازدواج ارسال نمود. همچنین پیشنهاد می شود با همکاری معاونت بهداشتی وزارت بهداشت امکان ارایه خدمات بهداشتی دو سره در خانه های بهداشت و مراکز شهری فراهم شود تا مراقبت های پیش از بارداری زوج محور برای زوجینی که به علت اشتغال مردان نمی توانند قبل از ظهر ها مراجعه کنند فراهم شود. همچنین با مشارکت خیرین سلامت و موسسات خیریه بعد اجتماعی سلامت در مراقبت های پیش از بارداری تقویت گردد. پیشگیری نوع ابتدایی (Primordial Prevention): این نوع پیشگیری در مرحله ای اعمال می شود که هنوز عوامل خطر بیماری مثلا چاقی در فرد ظاهر نشده و یا فرد هیچ مواجهه ای با عوامل خطر محیطی ندارد. این نوع پیشگیری عبارتست از پیشگیری از بروز عوامل خطر بیماری ها مثلا پیشگیری از بروز چاقی در دانش آموزان مدارس ابتدایی. بهترین زمان برای ارایه خدمات پیشگیری ابتدایی، دوران کودکی و نوجوانی می باشد. به معاونت پیشگیری بیمه سلامت پیشنهاد می گردد با همکاری بهداشت مدارس و وزارت آموزش و پرورش، پیشگیری ابتدایی هم در برنامه مراقبت های بهداشتی از دانش آموزان در خانه های بهداشت و مراکز خدمات جامع سلامت شهری تقویت گردد و هم برنامه های آموزشی در حیطه پیشگیری ابتدایی برای مدارس ابتدایی و دبیرستان طراحی گردد. پیشگیری نوع اول (Primary Prevention): این نوع پیشگیری در مرحله ای اعمال می شود که عوامل خطر بیماری های روانی یا جسمی در فرد بروز پیدا کرده اما هنوز عوامل خطر نتوانسته اند موجب بیماری شوند. تعریف این نوع پیشگیری، مدیریت عوامل خطر در افراد با هدف پیشگیری از بروز بیماری می باشد. مدیریت عوامل خطر بیماری ها در نوجوانان مثلا ترک سیگار از مصادیق پیشگیری نوع اول می باشد. یکی از برنامه های مراکز خدمات جامع سلامت و خانه های بهداشت ایران برنامه خطرسنجی پیشگیری از سکته مغزی و سکته قلبی می باشد. در این برنامه، خطر ده ساله ابتلا فرد به سکته مغزی و سکته قلبی توسط بهورز و مراقب سلامت تعیین می گردد و بر اساس آن، عوامل خطر شناسایی و کنترل می گردد. متاسفانه مردم از این برنامه اطلاع کافی نداشته و پوشش این نوع خدمت نیز پایین است. به معاونت پیشگیری بیمه سلامت پیشنهاد می گردد از برنامه خطرسنجی حمایت مالی لازم شامل ایجاد انگیزه هم در مردم و هم در مراقبین سلامت و بهورزان برای ارایه خدمات خطرسنجی با کیفیت بالا و موثر را بنماید. پیشگیری نوع دوم (Secondary Prevention): این نوع پیشگیری در مرحله ای اعمال می شود که عوامل خطر توانسته اند بیماری روانی یا جسمی را در فرد ایجاد نمایند ولی هنوز علایم بیماری ظاهر نشده است. تعریف این نوع پیشگیری شناسایی زودرس و غربالگری بیماری های روانی و جسمی و ارایه خدمات درمانی برای افراد غربال مثبت می باشد مثلا غربالگری دیابت نوع دو در افراد بالای سی سال. در برنامه خطرسنجی، دو بیماری فشار خون بالا و دیابت نوع دو شناسایی می شود. حمایت بیمه سلامت از این برنامه می تواند منجر به شناسایی و درمان زودرس این دو بیماری شایع، پر عارضه و بالقوه کشنده گردد. همچنین حمایت بیمه از غربالگری بیماری های روانی در سیستم شبکه بهداشتی درمانی کشور می تواند به طور موثری بروز بیماری های شدید روانی به ویژه خودکشی را کاهش چشمگیر دهد. پیشگیری نوع سوم (Tertiary Prevention): این نوع پیشگیری در مرحله ای اعمال می شود که بیماری روانی یا جسمی در فرد ظاهر شده اما هنوز عوارض بیماری بروز نکرده اند. این نوع پیشگیری به معنی پیشگیری از بروز عوارض بیماری های روانی و جسمی می باشد مثلا کند کردن سرعت پیشرفت بیماری دیابت نوع دو و پیشگیری از بروز عارضه نفروپاتی کلیوی. به عنوان یک مطالعه پایلوت به بیمه سلامت پیشنهاد می گردد با توجه به بروز فزاینده بیماری دیابت نوع دو در کشور از برنامه مراقبت ماهانه بیماران دیابتی توسط بهورزان و مراقبین سلامت در خانه های بهداشت و مراکز خدمات جامع سلامت حمایت و اثربخشی آن را آزمون نماید. همچنین مشارکت خیرین سلامت و سازمان های مردم نهاد حامی بیماران دیابتی را برای تقویت برنامه مراقبت ماهانه از بیماران دیابتی جلب نماید. پیشگیری نوع چهارم (Quaternary Prevention): این نوع پیشگیری به معنی پیشگیری از بیماری ها نیست؛ بلکه به معنی پیشگیری از مواجهه یافتن بیماران و افراد سالم با هر گونه اقدام تشخیصی، درمانی و حتی پیشگیری می باشد که شواهد علمی برای موثر بودن آنها وجود ندارد(2) مثلا عمل تعویض مفصل زانو در استئوآرتریت خفیف یک اقدام درمانی غیرضروری، استفاده از MRI در اکثر بیماران با کمر درد حاد یک اقدام تشخیصی غیرضروری و تجویز آسپرین برای پیشگیری از سکته قلبی در سالمندان سالم یک اقدام پیشگیرانه غیرضروری می باشد. خوشبختانه معاونت پیشگیری بیمه سلامت، یک اداره مستقل برای پیشگیری نوع چهارم را در بیمه سلامت ایجاد کرده است. نویسنده این مقاله اصول پنج گانه طبابت مبتنی بر پیشگیری نوع چهارم را طراحی کرده است و طی گفتگوهای متعدد با معاون محترم پیشگیری بیمه سلامت بر آن است که با همکاری اداره پیشگیری نوع چهارم معاونت پیشگیری بیمه سلامت، و انجمن علمی پزشکی اجتماعی ایران دوره های آموزش مداوم اصول طبابت مبتنی بر پیشگیری نوع چهارم را برای پزشکان کشور برگزار نماید. اصول پنج گانه طبابت مبتنی بر پیشگیری نوع چهارم عبارتند از: اصل اول: تعیین درست احتمال ابتلا پیش از تقاضای تست تشخیصی یا غربالگری (Pretest Probability)، اصل دوم: محاسبه شاخص بیش درمانی غیرضروری (Unnecessary Overtreatment Index) بر اساس نتایج آخرین کارآزمایی های بالینی و استفاده از آن در مدیریت درمان، (3) اصل سوم: پزشکی شیوه زندگی (Lifestyle Medicine)، (4) اصل چهارم: نسخه نویسی اجتماعی (Social Prescribing)، (5) اصل پنجم: پزشکی مشارکتی (Participatory Medicine). (6) در پایان به معاونت پیشگیری بیمه سلامت پیشنهاد می گردد در پیشگیری نوع ابتدایی، نوع اول و نوع سوم، به اهمیت رویکرد اجتماعی به خصوص نسخه نویسی اجتماعی (Social Prescribing) توجه ویژه بنماید چرا که هزینه ها و عوارض پیشگیری اجتماعی، واکسیناسیون اجتماعی و درمان اجتماعی بسیار پایین تر از هزینه ها و عوارض رویکرد پزشکی زیستی (Biomedicine) می باشد.

سابقه و هدف: باتوجه به شیوع قابل توجه حاملگی های ناخواسته در کشور و عوارض متعدد آن برای مادر، خانواده و جامعه و نظر به اینکه نقش عمده در بروز آنرا عامل آگاهی و نگرش و عملکرد ارایه دهندگان خدمات بهداشتی و مصرف کنندگان آن دارند در اولین مرحله به منظور تعیین میزان آگاهی کارکنان ارایه دهنده خدمات بهداشتی شهر تهران نسبت به روشهای پیشگیری از بارداری این تحقیق در سال 1375 انجام گرفت.مواد و روش ها: روش تحقیق توصیفی بوده ابزار تحقیق پرسش نامه تنظیم شده که توسط پرسشگران که پزشکان متخصص زنان و کارشناسان مامایی آموزش دیده در کلیه مراکز دولتی ارایه دهنده خدمات بهداشتی درمانی در شهر تهران از تعداد 167 پرسنل ارایه دهنده خدمات بهداشتی شامل پزشکان کارشناسان مامایی و کادر درمانی انجام شده است. میزان آگاهی کارکنان تعیین و نقش عوامل مرتبط با میزان آگاهی بررسی گردید.یافته ها: در 120 مرکز بهداشتی تعداد 167 نفر کادر بهداشتی و تنظیم خانواده با تعداد 7 نفر (4 درصد) پزشک و تعداد 106 نفر (64 درصد) کارشناس و 54 نفر (32 درصد) کادر پرستاری مورد بررسی قرار گرفتند و میزان آگاهی عمومی در مورد تنظیم خانواده در حد خیلی خوب (30 درصد) و 17.6 درصد در حد بسیار کم و ضعیف داشته اند. میزان آگاهی خیلی خوب در مورد نحوه مصرف وسایل پیشگیری از بارداری قرص 5 درصد، IUD 6 درصد و کاندوم 23 درصد بود. بین سابقه کار و میزان آگاهی همبستگی بسیار ضعیف و یا کم وجود داشته است.نتیجه گیری: میزان آگاهی کارکنان در حدقابل انتظار نبوده و بنظر می آید آموزش مجدد، برقراری دوره های بازآموزی، سمینارها و جلسات توجیهی برای بهبود خدمات تنظیم خانواده ضروری باشد. همچنین نقش مشاوره کافی و مناسب میتواند در بالا بردن میزان آگاهی مصرف کننده و کاهش شکست روش پیشگیری از حاملگی موثر باشد.

زمینه و هدف: در صورت ارایه خدمات مناسب پیشگیری می توان انتظار کاهش پوسیدگیهای دندانی و ارتقای سلامت دهان و دندان جامعه را داشت. هدف این مطالعه ارزیابی چگونگی ارایه خدمات پیشگیری از پوسیدگی توسط دندانپزشکان عمومی شهر تهران به بیماران می باشد.روش بررسی: در یک مطالعه مقطعی 155 دندانپزشک عمومی با حداقل دو سال سابقه کار در مطب از طریق یک نمونه گیری تصادفی سیستماتیک از مناطق 22 گانه شهر تهران انتخاب شدند. اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه ای که بین آنان توزیع گردید به دست آمد. این پرسشنامه مشتمل بر اطلاعاتی از نوع خدمات پیشگیری ارایه شده توسط هر دندانپزشک به بیماران خود از قبیل آموزش بهداشت، فلورایدتراپی، سیلنت تراپی و آموزش تغذیه، همچنین میزان رضایت دندانپزشکان از خدمات پیشگیری و نوع بیماران پذیرش شده بود. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمونهای آماری ضریب همبستگی Spearman و نسبت Chi-square مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: پنج نفر از دندانپزشکان معادل 3.12% هیچ گونه خدمات پیشگیری ارایه نمی کنند. 95 نفر برابر 61.3% از دندانپزشکان به بیماران خود آموزش بهداشت می دهند، 126 نفر برابر 81.3% فلورایدتراپی و 125 نفر معادل 80.6% در صورت لزوم سیلنت تراپی را انجام می دهند. 147 نفر معادل 94.8% اعلام کردند در آموزش بیماران خود بر نقش پیشگیری در سلامت دهان و دندان تاکید می کنند. فقط بیست نفر برابر 12.9% از دندانپزشکان از خدمات پیشگیری خود کاملا راضی هستند. 41.7% از دندانپزشکان ارتقای آگاهی بیماران و 34.6% از آنان پوشش خدمات پیشگیری توسط بیمه ها را راهکارهای مناسب جهت بهبود خدمات پیشگیری می دانند.نتیجه گیری: سهم خدمات پیشگیری در کار حرفه ای دندانپزشکان تهران رضایت بخش نبوده و راهکارهای بهبود آن ارتقای آگاهی مردم، اصلاح بیمه و تغییر نگرش دندانپزشکان می باشد.

زمینه و هدف: امروزه در عصر فناوری اطلاعات بهره گیری از کیفیت خدمات پلیس هوشمند راهبردی موثر برای جلب مشارکت شهروندان در حل مسایل و آسیب های اجتماعی، مانند مواد مخدر، است. این پژوهش با هدف تبیین تاثیر کیفیت خدمات پلیس هوشمند بر مشارکت شهروندان در پیشگیری از توزیع مواد مخدر انجام پذیرفت. روش شناسی: پژوهش حاضر از لحاظ رویکرد کمی و از لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری شامل دانشجویان مقطع کارشناسی انتظامی و کارشناسی ارشد پیشگیری از جرم دانشگاه علوم انتظامی بود که سابقه فعالیت اجرایی طولانی در حوزه مواد مخدر داشتند. حجم نمونه 108 نفر تعیین و برای اندازه گیری متغیرها از پرسشنامه اکبی و همکارانش (2020) و جزینی و دهقانی (1396) بهره گرفته شد. روایی ابزار با روش صوری و تحلیل عاملی تاییدی و پایایی به وسیله آلفا محاسبه شد. برای آزمون فرضیه ها داده های حاضر در بسته نرم افزاری spss22 و SmartPls تجزیه وتحلیل شد. یافته ها: یافته ها نشان داد اثر ابعاد کیفیت خدمات پلیس هوشمند بر مشارکت شهروندان در پیشگیری از توزیع مواد مخدر 69/0 در سطح 01/0 مثبت و معنادار است. همچنین، کیفیت خدمات پلیس هوشمند 38/0 از تغییرات مشارکت شهروندان در پیشگیری از توزیع مواد مخدر را می تواند پیش بینی کند. نتیجه نتایج نشان داد یکپارچگی بین ابعاد کیفیت خدمات پلیس هوشمند و سهولت دسترسی شهروندان به اطلاعات مورد نیاز از طریق سامانه اینترنت پلیس و اطلاع رسانی برخط زمینه های مشارکت در برنامه های پیشگیری از توزیع مواد مخدر را افزایش می دهد.

زمینه و هدف: گسترش استفاده از روش های تنظیم خانواده در کشورهای در حال توسعه، موجب تامین سلامت مادران و کودکان و کاهش مرگ و میر آنان خواهد شد، ارایه خدمات تنظیم خانواده در منزل امکان دستیابی بهتر زنان را به وسایل تنظیم خانواده فراهم خواهد کرد. هدف این مطالعه تعیین تاثیر ارایه خدمات در منزل، بر انتخاب مناسب روش پیشگیری از بارداری و تداوم استفاده از آن در زنان ساکن شهر همدان بود.روش بررسی: پژوهش حاضر که گزارش قسمتی از یک مطالعه بزرگتر است، از نوع کارآزمایی در عرصه (Field trial) همراه با گروه مقایسه می باشد. جامعه پژوهش کلیه زنان متاهل تحت پوشش رابطین بهداشتی بودند. تعداد 297 نفر با استفاده از روش نمونه گیری چند مرحله ای برای شرکت در پژوهش انتخاب شده و در دو گروه آزمایش (100نفر) و مقایسه (197 نفر) قرار گرفتند. محیط، منازل زنان در مناطق تحت پوشش رابطین بهداشتی شهر همدان بوده است. ابزار گردآوری اطلاعات شامل دو پرسشنامه، سه چک لیست و یک کارت ارجاع بود. برای تعیین اعتبار علمی ابزار از روش اعتبار محتوا استفاده شد. اعتماد علمی ابزار نیز از طریق اجرای روش بازآزمایی در یک نمونه تصادفی 10 نفری تعیین گردید.یافته ها: نتایج حاصل نشان داد که با ارایه خدمات تنظیم خانواده در منزل، انتخاب مناسب روش پیشگیری از بارداری و تداوم استفاده از روش به طور معنی داری بیشتر می گردد (P=0.001). در آمار استنباطی از آزمون های تی مستقل، پیرسون و آنالیز واریانس استفاده شد. در سطح توصیف داده ها، فراوانی ها محاسبه شدند.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، ارایه خدمات تنظیم خانواده در منزل سبب انتخاب مناسب روش پیشگیری از بارداری و تداوم استفاده از آن می گردد، لذا به کارگیری این روش ارایه خدمات توصیه شده و بررسی تاثیر این نوع از ارایه خدمات در روستاها و مکان های دور دست، در اقوام مختلف و همچنین بررسی جنبه های اقتصادی این نوع از ارایه خدمات توسط رابطین بهداشتی پیشنهاد می شود.

زمینه وهدف: موسسه های خدمات حفاظتی ومراقبتی باهدف مشارکت شهروندان در استقرار امنیت، ایجاد شدند که برای اجرای اهداف خود با چالشها وموانعی مواجه هستند. بنابراین پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که«چالشهای اجرایی موسسه های خدمات حفاظتی و مراقبتی در پیشگیری از جرم کدامند؟ » روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی است که به صورت آمیخته انجام شد. روش پژوهش در بخش کیفی، تحلیل مضمون و در بخش کمی پیمایشی و به روش دلفی انجام شد. در بخش کیفی با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته و در بخش کمی با استفاده از پرسشنامه دلفی داده ها جمع آوری شد. جامعه مشارکت کنندگان بخش کیفی شامل نخبگان انتظامی، در رسته های اطلاعات و پلیس پیشگیری بودند که به صورت هدفمند تعداد 16نفر انتخاب شدند. در بخش کمی پژوهش نمونه ها تمام شمار انتخاب شدند. شیوه تحلیل داده ها در بخش کیفی روش تحلیل محتوا از نوع تحلیل مضمون و در بخش کمی، از آمارهای توصیفی شامل فراوانی، درصد و میانگین و برای تعیین میزان اتفاق نظر اعضای گروه دلفی از ضریب هماهنگی توافقی کندال استفاده شد. یافته ها: در بخش کیفی 43 چالش موسسه های خدمات حفاظتی و مراقبتی در پیشگیری از جرم در قالب 17 مجموعه احصاء شد و در بخش کمی پس از اجرای چهارمرحله پرسشنامه دلفی و دستیابی به ضریب توافقی کندال به میزان 790/0، چالش ها اولویت بندی شدند. نتیجه گیری: «ضعف در قوانین و مقررات» و «ضعف در فرهنگ سازی» از چالشهای اصلی استقرار عوامل نگهبان محله است که درصورت توجه مسیولان به آنها، امکان بهره گیری بیشتر از ظرفیت این موسسه ها در راستای اهداف آنها را میسر می کند.